sevavṛkṣa - camuṇḍa


file word da scaricare

  1. असृक्सिक्ता कलाज्योत्स्न्याम्हृ
    तमांसा शुनीगणैः।

    जय जयेति चामुण्डे
    चिद्धि चिद्धीति मस्तकान्॥

    asṛksiktā kalājyotsnyām
    hṛtamāṃsā śunīgaṇaiḥ।
    jaya jayeti cāmuṇḍe
    ciddhi ciddhīti mastakān॥

    Di sangue lordata,
    al lume della luna,
    cagne ti strappano la carne,
    vinci, vinci o Cāmuṇḍā!
    taglia taglia dei viventi le teste!

  2. अङ्गारतो वायुरुदेति चण्डं
    भस्मानि तनोति भ्रमते रेणुः।
    धूमात्मकाग्निस्तमसाग्रहीतः
    मुण्डस्रकाघातरवो विरूढः॥
    aṅgārato vāyurudeti caṇḍaṃ
    bhasmāni tanoti bhramate reṇuḥ।
    dhūmātmakāgnistamasāgrahītaḥ
    muṇḍasrakāghātaravo virūḍhaḥ॥

    Violento il vento si leva dai carboni,
    spande le ceneri, il pulviscolo vaga,
    la tenebra afferra il fuoco fumoso,
    cresce il frastuono per lo scontrarsi
    della ghirlanda di teschi della dea.

  3. रात्र्यां रौद्रनिःश्वासि
    रूपं देहि विरूपिणि।
    मृगयन्त्यसुरं चाण्डं
    मुण्डं चाप्यमरे जहि॥
    rātryāṃ raudraniḥśvāsi
    rūpaṃ dehi virūpiṇi।
    mṛgayantyasuraṃ cāṇḍaṃ
    muṇḍaṃ cāpyamare jahi॥**

    Nella notte terribile tu soffi,
    tu di forma difforme dài la forma!
    mentre tu cacci il demonio Canda,
    uccidi intanto, o dea, Munda!

  4. अग्निकणौ हि ते तारे
    वेतालाः सैनिकास्तव।
    रथश्चिती ज्वलैरिद्धा
    यन्ता रोगधरानिलः॥
    agnikaṇau hi te tāre
    vetālāḥ sainikāstava।
    rathaścitī jvalairiddhā
    yantā rogadharānilaḥ॥

    Tizzoni ardenti sono le tue pupille
    il tuo esercito sono i lémuri,
    il tuo carro è la pira fiammeggiante,
    il tuo auriga un vento malsano.

  5. भणति भणिति यो दृष्टा
    शिरजसतपसा चण्डाम्।
    रजसि चरसि रौद्रेया
    तव चरणयुगं नौमि॥
    agnikaṇau hi te tāre
    vetālāḥ sainikāstava।
    rathaścitī jvalairiddhā
    yantā rogadharānilaḥ॥

    Parla stupito chi lei vede
    terribile col fuoco fra i capelli,
    nel crepuscolo vai del terrore figlia
    e io mi curvo ai tuoi piedi.

  6. कचे देव्या न सीमन्तः
    न वेणी नैव बन्धुरम्।
    अंगारकाञ्जनस्निग्धा
    पृतक्सिक्तास्रवारिणा॥
    kace devyā na sīmantaḥ
    na veṇī naiva bandhuram।
    aṃgārakāñjanasnigdhā
    pṛtaksiktāsravāriṇā॥

    Non hanno i capelli della dea,
    la riga che discrimina,
    non ha una treccia, non un diadema,
    sono spalmati d’ unguento nero fumo,
    qua e là spruzzati di siero sanguinante

  7. तुभ्यं स्वाहा जय जय तुभ्यं
    त्वदेश्वर्यं विभवति विश्वम्।
    ह्रीकाद्रक्ष क्षयकरि रिक्तान्
    क्लीबान् द्वेषान् कुरू सुरि भूतान्॥
    tubhyaṃ svāhā jaya jaya tubhyaṃ
    tvadeśvaryaṃ vibhavati viśvam।
    hrīkādrakṣa kṣayakari riktān
    klībān dveṣān kurū suri bhūtān॥

    Per te svāhā! Jaya, jaya per te!
    la tua potenza penetra l’universo intero!
    dal terrore proteggi,
    o tu che crei la distruzione,
    i deboli e miseri!
    Rendi, o Dea, impotenti
    i demòni ostili!

  8. क्षमा त्वं हि क्षमा माता
    सेव्या त्वं हि विकाशिता।
    निष्कारणा तु सर्गान्तः
    सवर्णस्य हि क्षेत्रिणी॥
    kṣamā tvaṃ hi kṣamā mātā
    sevyā tvaṃ hi vikāśitā।
    niṣkāraṇā tu sargāntaḥ
    savarṇasya hi kṣetriṇī॥

    Tu sei paziente,
    poiché sei madre sulla terra,
    tu sei degna di culto
    perché ti manifesti,
    causa non hai
    ma sei il termine del creato,
    domini in fatti le sibilanti.

  9. नोन्नतवक्षोजा कृशसक्थी
    सा क्षरमध्या सा विनितम्बा।
    सा हृतरूपा सा च कुरूपा
    तामृच एव स्तौमि च देवीम्॥
    nonnatavakṣojā kṛśasakthī
    sā kṣaramadhyā sā vinitambā।
    sā hṛtarūpā sā ca kurūpā
    tāmṛca eva staumi ca devīm॥

    Ha i seni cadenti,
    e magre le cosce,
    i fianchi scavati
    le natiche flaccide,
    è priva di bellezza,
    e d’aspetto malvagio,
    ma io lei canto
    come gli antichi Rishi,
    e io la Dea encomio.

  10. राज्ञी रौद्री ललिता रात्रिलीना
    रक्ष क्षत्रं जय रक्षांसि साक्षात्।
    क्षुण्णद्वेषां व्रणजं पीब देवि
    प्राणास्तेषां हर हृत्वा शरीरम्॥*
    rājñī raudrī lalitā rātrilīnā

    rakṣa kṣatraṃ jaya rakṣāṃsi sākṣāt।
    kṣuṇṇadveṣāṃ vraṇajaṃ pība devi
    prāṇāsteṣāṃ hara hṛtvā śarīram॥

    Tremenda regina
    signora confusa nella notte,
    proteggi il tuo dominio!
    uccidi di tua mano i demòni!
    bevi il sangue dei nemici
    fatti a pezzi, dea!
    E preso che tu abbia il loro corpo,
    prendi anche la loro vita!

  11. धूम्राक्षी सासूर्यसौम्यातिशुद्धा
    तस्या रक्तस्यन्दने वह्नवार्काः।
    नृृणां कोष्ठा रश्मयः शिर्णभूताः
    सेवन्तु त्वां साधका धीरहृद्भिः॥
    dhūmrākṣī sāsūryasaumyātiśuddhā
    tasyā raktasyandane vahnavārkāḥ।
    nṛṛṇāṃ koṣṭhā raśmayaḥ śirṇabhūtāḥ
    sevantu tvāṃ sādhakā dhīrahṛdbhiḥ॥

    Ha occhi corruschi lei
    gentile dove non è il sole,
    lei che è oltre la purezza,
    lupi sono i destrieri
    aggiogati al suo carro,
    intestini umani marciti
    sono le sue redini,
    siano i seguaci con cuore fermo
    che a te rendano omaggio!

  12. आराध्यां त्वां गङ्गया हिन्दुना च
    त्वां सृष्टेर्मूलं हृतेस्स्थितितश्च।
    अग्रे सर्पाभा तवासूप्तदेवी
    कालान्ते त्वं दाहनं वारिहन्त्रि॥
    ārādhyāṃ tvāṃ gaṅgayā hindunā ca
    tvāṃ sṛṣṭermūlaṃ hṛtessthititaśca।
    agre sarpābhā tavāsūptadevī
    kālānte tvaṃ dāhanaṃ vārihantri॥

    Degna d’esser lodata tu sei
    dalla Gange e dall’Indo,
    tu che sei la radice
    della creazione, del perdurare
    e dell’andare in rovina.
    In principio parevi un serpente,
    tu dea addormentata,
    ma alla fine del tempo
    tu, annientatrice delle acque,
    sei l’ incendio finale.

  13. ज्वलन्शिरिना सा या कृष्णमुखी तु
    क्रोधात्क्रमते शत्रूनाच्छ देवी।
    पिंगच्छदने खादभ्रंशा रुधिराक्क्षी
    क्षेत्रे जय युद्धे भूतान् जहि मातः॥

    jvalanśirinā sā yā kṛṣṇamukhī tu
    krodhātkramate śatrūnāccha devī।
    piṃgacchadane khādabhraṃśā rudhirākkṣī
    kṣetre jaya yuddhe bhūtān jahi mātaḥ॥

    Con spada fiammeggiante,
    ma con volto scuro,
    nella tua furia tu, Dea,
    assali i nemici;
    In un involucro rosso-nero
    precipiti dall’atmosfera
    con i tuoi occhi vermigli,
    vinci sul campo di battaglia!
    uccidimi demòni, o Madre!

  14. उलुकं शृणु दोषावृतं
    खरघोषञ्च मज्जति।
    सलिलम्भसि मायावन्
    नगरं मयकल्पितम्॥

    ulukaṃ śṛṇu doṣāvṛtaṃ
    kharaghoṣañca majjati।
    salilambhasi māyāvan
    nagaraṃ mayakalpitam॥

    Ascolta l’upupa
    avvolta nell’oscurità,
    e il raglio dell’asino:
    sprofonda
    nell’acqua dell’oceano
    la magica città
    progettata da Maya.

  15. अप्सु शशी मज्जति भानुरग्नौ
    आकाशमन्धो वितनोति रूक्षम्।
    अङ्गारतेजो शमितं चितिस्थम्
    अस्थीनि वातः सहसा प्रवाति॥

    apsu śaśī majjati bhānuragnau
    ākāśamandho vitanoti rūkṣam।
    aṅgāratejo śamitaṃ citistham
    asthīni vātaḥ sahasā pravāti॥

    S’immerge nelle acque la luna
    e il sole nel fuoco,
    una cruda oscurità
    pervade l’atmosfera,
    il fuoco dei carboni
    sulle pire si acquieta,
    soffia con forza
    il vento sulle ossa

  16. मह्याः स्वजाताः किरणा रवीव
    नीलाङ्घ्रिसर्पा बहुधा विवृत्ताः।
    मूर्ध्णो विरूढा भजगा हि भूषाः
    चामुण्ड ईडे तव मस्तकाग्रम्॥

    mahyāḥ svajātāḥ kiraṇā ravīv
    nīlāṅghrisarpā bahudhā vivṛttāḥ। mūrdhṇo virūḍhā bhajagā hi bhūṣāḥ
    cāmuṇḍa īḍe tava mastakāgram॥

    Come il sole anche la terra
    possiede i suoi raggi:
    i serpenti dal piede tenebroso,
    i vari modi attorcigliati.
    sulla tua testa cresciuti,
    sono le serpi il tuo ornamento,
    o Camunda io venero
    questo tuo diadema

  17. त्वां चामुण्डे मरौ वन्दे
    निर्भयकः कविर्मातः।
    प्रकाश रूपमागुप्तं
    तव राक्ताक्षितं वपुः॥
    tvāṃ cāmuṇḍe marau vande
    nirbhayakaḥ kavirmātaḥ।
    prakāśa rūpamāguptaṃ
    tava rāktākṣitaṃ vapuḥ॥

    Te celebro Camunda
    in un luogo deserto,
    Te che sei madre,
    io poeta impavido,
    mostra la tua nascosta figura,
    il tuo imperituro corpo
    rosso di sangue!

  18. कक्षे वसन्ती भ्रममाणरेणौ
    निश्चन्द्ररात्रौ विहृते समीरे।
    शीश्शब्दकः सर्पति दीर्घपृष्ठः
    आपस्तमिस्राः कमलानियुक्ताः॥

    kakṣe vasantī bhramamāṇareṇau
    niścandrarātrau vihṛte samīre।
    śīśśabdakaḥ sarpati dīrghapṛṣṭhaḥ
    āpastamisrāḥ kamalāniyuktāḥ॥

    In una selva riarsa lei dimora,
    fra mulinelli di polvere,
    senza luna è la notte
    né il vento è di ristoro,
    striscia il sibilante
    dalla schiena lunga,
    le acque nerastre
    sono prive di fiori di loto.

  19. पटय देवि मच्छत्रून्
    मत्पर्श्वे गच्छ दुर्गगे।
    अजीतमुसला युद्धि
    न त्यक्तरक्षसः कुरु॥

    paṭaya devi macchatrūn
    matparśve gaccha durgage।
    ajītamusalā yuddhi
    na tyaktarakṣasaḥ kuru॥

    I miei nemici fa’ a pezzi, dea,
    cammina al mio fianco
    per gli ardui sentieri,
    combatti
    con la tua mazza invincibile!
    non risparmiare i demòni!

  20. त्वमुग्रदर्शना प्रोक्ता
    दु. धैः सेवकैः सुरि।
    मया मता तु सौन्दर्य-
    लहरी त्वमनिःशमा॥

    tvamugradarśanā proktā
    durbudhaiḥ sevakaiḥ suri।
    mayā matā tu saundarya-
    laharī tvamaniḥśamā॥

    Sono i fedeli insipienti
    che te dicono orrenda,
    ma io penso tu sia oceano
    di bellezza non inquieto.

  21. कालमूलं कलालेखा
    तन्निभा कलमालिता।
    तां वन्दे तीव्रचामुण्डाम्
    यां ज्वलञ्चितिषूर्जिताम्॥
    kālamūlaṃ kalālekhā

    tannibhā kalamālitā।
    tāṃ vande tīvracāmuṇḍām
    yāṃ jvalañcitiṣūrjitām॥

    Del tempo radice,
    del crescente segno,
    a questi simile
    è lei coronata d’oscuro.
    Celebro io l’aspra Cāmundā,
    possente fra le pire divampanti.

  22. अतसीकुसुमं देव्यास्
    तमसि पाशभृच्चरी।
    कालान्ते तारका हृताच्-
    छिच्छब्दनिधिप्रगताः।।

    atasīkusumaṃ devyās
    tamasi pāśabhṛccarī।
    kālānte tārakā hṛtāc-
    chicchabdanidhipragatāḥ।।

    Scuro è il fiore della Dea,

    Col suo cappio s’aggira
    Nella tenebra;
    Tolte sono le stelle

    Alla fine del Tempo,
    Nell’Oceano precipitano
    Sfrigolando.

  23. लोहाङ्कुशोऽसिताकशे
    भयवत्पूर्णतः खिलम्।
    क्रोधात्माकृतीशानी
    मृत्युं रेजे च जीवनम्॥

    lohāṅkuśo’sitākaśe
    bhayavatpūrṇataḥ khilam।
    krodhātmākṛtīśānī
    mṛtyuṃ reje ca jīvanam॥

    Vermiglio l’uncino nell’aria,
    deserto il mondo
    colmo di terrore,
    la Signora,
    immagine della furia,
    sulla morte regnava
    e sulla vita,

  24. न जन्म नैव मृत्युस्ते
    भ्रान्त्यास्तमसि नाशिनि।
    मृत्योश्च जन्मनो माता
    सतोऽसतश्च कारणम्॥

    na janma naiva mṛtyuste
    bhrāntyāstamasi nāśini।
    mṛtyośca janmano mātā
    sato’sataśca kāraṇam॥

    Non morte, non vita
    appartiene a te,
    che nella tenebra vaghi,
    Divinità Distruttrice,
    ma della vita, della morte
    sei Madre e principio
    dell’essere e del non-essere.

  25. चामुण्दायै नमो मात्रे
    गिरीशस्य सखी हि सा।
    यस्यायोकश्च शश्माने
    चित्यग्निधूमिकावृतम्॥

    cāmuṇdāyai namo mātre
    girīśasya sakhī hi sā।
    yasyāyokaśca śaśmāne
    cityagnidhūmikāvṛtam॥

    Sia onore alla madre Camunda
    compagna del Signore dei Canti,
    dimora diletta è per lei il crematorio,
    avvolta dal fumo delle pire accese.

  26. पेलवतनुर्न तवैव देवते
    न च नतिता जननि प्रकाशिता।
    नशनसुरी सति धर्मसेवका
    कलिसमये निधनाचला करी॥

    pelavatanurna tavaiva devate
    na ca natitā janani prakāśitā।
    naśanasurī sati dharmasevakā
    kalisamaye nidhanācalā karī॥

    Non tenero è il tuo corpo, dea,
    né l’umiltà in te si nostra, madre,
    Dea del disastro, te buona
    però segui la legge del cosmo.
    nella stagione Kali, tu causi
    l’inesorabile distruzione.

< >